Wednesday, July 31, 2013

Plat du Jour: RL Grime - Heard Me

 
Zeer geslaagd, die nieuwe 'High Beams'-EP van Amerikaans producer Henry Steinway aka RL Grime. Eén van mijn favorieten is het bass/trap-vehikel 'Heard Me', enjoy!

Free shit: Various Artists - Bestowers

 
Bestowers, een nieuw platform dat jonge producers van interessante leftfield electronica uit het Leuvense en Mechelse (namen als Gottland en Sluggart doen wellicht een belletje rinkelen) ondersteunt, maakte een compilatie en geeft die gratis weg... Enjoy!

Tuesday, July 30, 2013

Dour 2013: dag 4


IAM ***

Franse Wu populairder dan ooit  

Het Franse equivalent van de Wu-Tang leek op het Dour-hoofdpodium wel een thuismatch te spelen: zelden zagen we zoveel mensen meelippen met de teksten van een niet-Amerikaanse rapcrew. De doodgraversstemmen van Akhenaton en Shurik’n bleken uitstekend geconserveerd en klassiekers als ‘Nés sous la même étoile’ en ‘Petit frère’ stonden nog steeds als een huis. We kunnen dus moeilijk anders dan ook IAM toe te voegen aan het lijstje uitstekende hiphopshows op deze Doureditie.
Balthazar ***  

Luxe-invaller  

Dat Klaxons had afgezegd, merkten we pas toen we Balthazars logo in de Jupiler X-tent zagen hangen, wat natuurlijk iets zegt over de festivalcommunicatie. Niet getreurd, want zo kregen we nog eens de kans goede, avontuurlijke rock van eigen bodem te zien.

De Kortrijkzanen zijn deze zomer op zowat elk groot festival te bewonderen, en dat is niet toevallig: ze zijn gewoon heel goed bezig. De band wisselde weemoedige poprock af met strakke, licht-psychedelische grooves, allemaal gebracht alsof het geen enkele moeite kostte. Hoogtepunt was uiteraard ‘Fifteen floors’, dat zelfs in het Franglais van het meekwelende meisje naast ons onweerstaanbaar klonk. Invallen en scoren, noemen ze dat.  
Smashing Pumpkins ***

Degelijke afsluiter  

Billy Corgan en zijn leger huurlingen mochten als grootste band de laatste festivalavond headlinen en besloten het publiek meteen op zijn wenken te bedienen met klassiekers als ‘Tonight, tonight’, ‘Disarm’ en ‘Ava adore’.  

Ook een geslaagde cover van ‘Space oddity’ en een sterk ‘Pale horse’ konden op erg veel appreciatie rekenen, maar toen de band aan de nauwelijks van elkaar te onderscheiden nieuwe songs uit ‘Oceania’ begon, raakte de klad er snel in. Op het einde van het concert werd ons geduld nog beloond met een begeesterde versie van ‘Bullet with butterfly wings’, maar we moesten ons door net iets te veel donkergrijs gitaargeweld worstelen om echt voldaan te zijn.   
DJ Shadow *  

Van autoritair leider naar ordinair volger

‘All bases covered’ is de titel van DJ Shadows tournee, en dat mag je behoorlijk letterlijk nemen: bass music lijkt het enige te zijn dat de legendarische samplekoning de laatste jaren bezig houdt. Daar zaten wij helaas niet op te wachten, aangezien je voor een overzicht van de meest populaire trap- en bassproducties van de voorbije maanden eender welke tent kon binnenstappen.

Uit ‘Endtroducing.....’, de plaat die een onmiskenbare invloed had op zowat alle elektronische instrumentale muziek die daarna verscheen, kregen we welgeteld één song: crowdpleaser ‘Organ donor’. Als afsluiter, dan nog. Too little, too late. Shadow had midden jaren negentig kilometers voorsprong op zijn concurrentie, vandaag wordt hij gelost door het peloton. Pijnlijk. 

(eerder verschenen op www.cuttingedge.be )

Dour 2013: dag 3


Hiatus Kaiyote ****

Binnenkort te groot
We waren al aangenaam verrast toen we onlangs lazen dat ‘Tawk Tomahawk’, de uitstekende debuutplaat van Hiatus Kaiyote, binnenkort een re-release krijgt via een sublabel van Sony. Nu we de Australische neo/future-soulband ook in levende lijve aan het werk hebben gezien, zijn we nog meer overtuigd van het potentieel van het kwartet.

De goed op elkaar ingespeelde band koppelde funky instrumentatie met een licht psychedelisch tintje aan de jazzy vocalen van de charismatische frontvrouw Nai Palm, een soort kruising tussen Bjork en Erykah Badu met gigantische oorbellen en gouden kralen in het haar. Van haar Aussie bindteksten begrepen we geen snars, maar we konden uit haar kamerbrede glimlach wél opmaken dat ze gecharmeerd was door de spontane en algeheel positieve reacties. Het zou ons allesbehalve verbazen indien deze band tegen volgend jaar is 'afgestudeerd' en Werchter of Pukkelpop aan de deur komen kloppen. Potentieel toppertje.
Zebra Katz ***

Gay power

Zebra Katz, samen met Mykki Blanco één van de voornaamste vertegenwoordigers van de steeds groter wordende Queer-rapscene, kwam samen met zijn vrouwelijke sidekick Njena Reddd Foxxx de Dancehall onveilig maken. Geruggensteund door een batterij loodzware, maar zeer aanstekelijke beats pompte het duo een fikse dosis energie in het nog vrij lome Dourpubliek.

Hoewel de lyrics zich inhoudelijk beperkten tot punchlines en battleraps konden we ons niet van de indruk ontdoen dat heel wat hedendaagse rappers wat betreft inleving en partyattitude een pak kunnen leren van deze jonge Amerikanen: vooral Njena's flow was bij momenten indrukwekkend. Ook qua showgehalte viel er weinig of niets te klagen (meneer Katz ejaculeerde op een bepaald ogenblik zelfs champagne over de eerste rijen), maar toch kon deze typische clubmuziek geen vol uur boeien. Als meneer Katz zijn oeuvre verder ontwikkeld, zien wij hem volgend jaar graag terug!
Apollo Brown & Guilty Simpson ***

For the 'D'

Apollo Brown en Guilty Simpson zorgden met ‘Dice game’ voor één van onze favoriete hiphopplaten van vorig jaar: dope boombapbeats en rechttoe rechtane rhymes herinnerden ons eraan hoe echte hiphop hoort te klinken. Het was dan ook geen verrassing dat Brown de ene ruggengraatbrekende beat na de andere uit zijn draaitafel toverde en dat Simpson er met veel genoegen zijn oldschoolflow over drapeerde, uiteraard tot genoegen van de hiphopheads.

Het duo liet niet na hun onlangs failliet verklaarde thuisstad Detroit te representen, en eerden en passant ook de betreurde J Dilla. Dat Guilty in toptracks als ‘I can do no wrong’ en ‘One man’ iets trager klonk dan normaal is hem, gezien de verzengende hitte, vergeven. Brown en Simpson staan garant voor een zeer degelijke hiphopshow.
The Herbaliser ****

Absolutely wicked

Na hun best te pruimen album ‘There were seven’ van vorig jaar, waren wij opnieuw benieuwd geraakt naar het intussen al meer dan twintig jaar meedraaiende The Herbaliser. Die nieuwsgierigheid werd beloond met een spetterende liveshow waarin vooral de blazerssectie uitblonk.

De leeftijd van de kernleden mag zich dan wel aan de verkeerde kant van dertig bevinden, als je horden tieners en twintigers in beweging krijgt op 'oude' muziek, dan ben je duidelijk nog niet versleten. De combinatie van warme hiphopbeats en opzwepende achtervolgingstunes zorgden ervoor dat de Dance Hall al snel veranderde in een stomend funkfeestje. 'Absolutely wicked' noemde emcee Rodney P het zelf, en wij kunnen niet anders dan hem gelijk geven.
Robert Glasper Experiment ****

Heerlijk verdwalen

Weinig mensen hadden zin in jazz op een hete zaterdag, dat bleek bij het concert van Robert Glasper en zijn band in een door Lefto gecureerde Boombox. Wie wél was komen opdagen, zag de Blue Note-artiest en maker van het uitstekende ‘Black radio’ het beste van zichzelf geven.

De meer dan tien minuten durende jazz- en funkjams (bij de Grammywinnende pianist meer regel dan uitzondering) zijn uiteraard niet voor iedereen even interessant, maar wij liepen met plezier verloren in virtuoze interpretaties van songs van Sade, Common, Radiohead en Daft Punk. Dat we er ook de jazzy versie van ‘Smells like teen spirit’ bij moesten nemen (toch nog altijd een beetje heiligschennis), vergeten we graag.

Speciale vermelding ook voor saxofonist Casey Benjamin, die kwam bewijzen dat je met een keytar en vocoder ook op subtiele manier een eightiessausje over je muziek gieten kan. Gehoord, Kanye?
Ultramagnetic MC's **

Eentonige geschiedenisles

Wij hebben veel respect voor wat de Ultramagnetic MC’s ons in het verleden hebben gegeven: een klassiek album (‘Critical beatdown’, dat net als het festival zijn 25ste verjaardag viert), revolutionaire productietechnieken (Ced-Gees beatchops waren tot dan ongezien) en één van de meest geflipte en kleurrijkste figuren uit de hiphopgeschiedenis (de legendarische Kool Keith).

Aangezien de meerderheid van de aanwezigen nog in luiers rondkroop tijdens Ultramagnetics topperiode, leek een trip down memory lane ons zelfs een uitstekend idee. Toch was de show iets te schreeuwerig en (ondanks de kleurrijke kostuums en laserlichtjes) te eentonig om ons echt te boeien. Een gemiste kans om de kids wat bij te scholen.
Oddisee ***** 

Hartveroverend

Hoe komt het dat artiesten die hun hart en ziel in hun muziek leggen en halsstarrig weigeren op artistiek gebied enige toegevingen te doen, zo moeilijk volk naar hun shows weten te lokken? Wij breken er ons al een tijdje het hoofd over, en dat is er na het concert van Oddisee in de Boombox niet op verbeterd.

Een veel te klein publiek zag een aanvankelijk licht nerveuze, maar ambitieuze en eerlijke emcee met een uitstekend op elkaar ingespeelde begeleidingsband (hyperkinetische toetsenist incluis) in de rug. De ontwapenende Oddisee had met zijn lekkere flow, positieve boodschap en heerlijke beats hetzelfde effect op de tent als een intraveneus toegediend shot Red Bull. Vooral in songs als ‘American greed’, ‘The need superficial’ en ‘Do it all’ wist Oddisee zijn verlegenheid om te buigen in zelfvertrouwen en verleidde hij zijn publiek tot een opzwepend, maar tegelijk sociaalbewogen feestje.

Hoogtepunt was ‘Anothers grind’, dat door de enthousiaste publiekreacties een hartverwarmende gloed doorheen de tent verspreidde. Wie Oddisee op Dour aan het werk zag, heeft hem wellicht voor altijd in het hart gesloten. Terecht.
Jurassic 5 ***

(H)eerlijk entertainment

Positieve partyrhymes, razend aanstekelijke beats en onnavolgbare scratches: wij moeten de eerste kniesoor die Jurassic 5 géén warm hart toedraagt, nog tegenkomen. Het zestal toonde zich crowdpleasers en showmen par excellence, want naast het lekkerste uit hun debuutalbum en opvolger ‘Quality control’ kregen we onder meer vakkundig ingestudeerde danspasjes en een hilarische dj-battle (waarin onder meer een levensgrote turntable werd gebruikt) tussen Cut Chemist en Nu-Mark op ons bord.

Tussen alle feestvreugde door was er toch even een moment van diepgang: Chali 2na vroeg ons even stil te staan bij de dood van Trayvon Martin en de vrijspraak van diens moordenaar George Zimmerman, zonder daarbij al te moraliserend te klinken. Mooi, zo’n emotioneel moment te midden van een hoogst entertainend concert.
Flying Lotus ****  

Verwachtingen inlossen

Het Dourfestival en Flying Lotus: we kunnen ons geen geslaagder huwelijk voorstellen. Ook de vierde passage van de meest gevierde beatmaker van de voorbije vijf jaar draaide uit op een moeiteloze overwinning. FlyLo had zich voor de gelegenheid verstopt tussen 2 constant grafische hoogstandjes spuwende megaschermen en schipperde muzikaal tussen psychedelische synthriedels en loodzwaar beatwerk uit z’n meest recente albums en van collega’s als TNGHT en Samiyam.

Toen de megaschermen FlyLo’s rappende alter ego Captain Murphy aankondigden, kregen we de man eindelijk echt te zien. Het enthousiasme waarmee FlyLo zijn vuilbekkende raps ten berde bracht, doet ons vermoeden dat hij diep vanbinnen nog liever voltijds emcee was geworden. Hij leek zelfs oprecht teleurgesteld toen hem werd gevraagd zijn set af te ronden, en dat waren wij ook. Topshow van een topproducer die moeiteloos de hoge verwachtingen inloste.
Joy Orbison ***

Sloopwerk

Peter O’Grady alias Joy Orbison is bij ons vooral gekend om zijn onweerstaanbare track ’Hyph mngo’ uit 2009, één van eerste dubsteptunes die de daarvoor bejaard verklaarde house omarmde, en floorfillers als ‘Swims’ (samen met maatje Boddika).

In la Petite Maison dans la Prairie kregen we zaterdagnacht een heleboel gelijkaardige hoekige housetracks met zeer stevige, alles slopende beats te horen, waarin af en toe wat bekende elementen zaten verwerkt (we meenden zelfs enkele flarden ‘Pump up the jam’ te horen). Ideaal om het weinige vocht dat ons lichaam nog bevatte helemaal uit te zweten.

(eerder verschenen op www.cuttingedge.be

Dour 2013: dag 2


Com Truise **

Lam door de hitte

Wij zochten – net als de niet zo talrijke andere aanwezigen - vooral verkoeling bij de kille '80s-synths van de Amerikaanse designer en producer Com Truise (de naam doet ons nog steeds giechelen), maar die opteerde voor een reeks lome beats die niet echt tot dansen uitnodigden.

Wie net als ons zat te wachten op Miami Vice-riedeltjes die uit krakkemikkige Casio’s werden geperst, was er aan voor de moeite. Truises retrofuturistische sound blijft interessant, maar de hitte leek op zowel artiest als publiek een verlammend effect te hebben. Jammer, want we weten zeker dat de maker van 'Galactic melt' meer in zijn mars heeft.  
Chuck Inglish ***

Kort maar krachtig

Rapper en producer Chuck Inglish, vooral bekend als één helft van hiphopduo The Cool Kids, moest het aanvankelijk met een beperkt publiek stellen, maar slaagde er (mede dankzij een flinke ruk aan de volumeknop – elke basdreun voelde als een aardschok) wel in nieuwsgierigen te lokken.

Inglish rapte zich met veel gemak door tracks van zijn nieuwe ep ‘Droptops’, maar het waren vooral de Cool Kidssongs die op herkenning konden rekenen. Een beetje jammer dat de emcee het na een dik halfuur voor bekeken hield en zijn dj de rest van het uur opvulde met hiphophits, want Inglish' stijl en flow waren hoogst onderhoudend. 
Roses Gabor ***  

Toekomstmuziek

De bevallige Britse liet haar dj met wat trapremixes volk naar de Boombox lokken, wat maar voor de helft lukte. Gabor een meer soulful versie van Azealia Banks of Angel Haze noemen is misschien wat kort door de bocht, zeker aangezien haar zang niet altijd even zuiver was en haar raps soms wat kracht ontbraken.

In de meer grimey tracks kwam ze beter uit de verf, maar af en toe hoorden wij ook in de smoothere songs echo’s van schoon volk als Ciara. Afsluiten deed Gabor met haar voorlopig meest in het oog springende wapenfeit: SBTRKT's ‘Pharaohs’. Nog veel ruimte voor verbetering, maar zeker interessant voor de toekomst!
Darkstar **
 
Slaapmuziekjes

Het was duidelijk dat de meeste electronicaliefhebbers naar de ravissante Nina Kraviz waren getrokken, waardoor amper een handvol aanwezigen getuige was van een nogal saaie set van Darkstar in de Petite Maison. Het Britse electro/folkcombo werkte steeds volgens dezelfde formule (uiterst trage opbouw, laagje per laagje worden nieuwe elementen toegevoegd) en verraste dus hoegenaamd niet.

Het eeuwige geloop van zanger James Buttery’s stem ging ons zelfs zodanig op de zenuwen werken dat van de dromerige, feeërieke sfeer die hun meest recente album ‘News from nowhere’ kenmerkte, bitter weinig overbleef. Het scheelde dan ook niet veel of we waren als een blok in slaap gevallen. Teleurstellend.
Fantastic Mr Fox ****

Zowel muzikaal als visueel indrukwekkend

Je kent Fantastic Mr Fox wellicht vooral als het populaire kinderboek van de gevierde Roald Dahl, maar aan de overkant van het kanaal werkt een jonge, talentvolle producer en dj onder dezelfde naam gestaag aan een bloeiende carrière. Fox begon ooit met hiphopproducties, en die invloed valt nog steeds te horen in zijn geraffineerde, licht verwrongen housetunes.

Hoewel zijn producties bij voorkeur door de koptelefoon worden beluisterd, lukte het Fox hier vrij probleemloos om met een vrolijke set de aanwezigen aan het dansen te krijgen. Vooral nieuwe single ‘The trap’ en de songs uit de vorig jaar verschenen ep ‘San’en’ sloegen duidelijk aan. Daarnaast kregen we tijdens Fox’ show ook de meest indrukwekkende visuals van de Dourvierdaagse. Zeker in het oog te houden, dit goudhaantje van het Black Acre-label!
Four Tet ***

Danstempeltovenaar

Kieran Hebden van Four Tet werd onlangs door collega-producer Caribou geout als het brein achter de donkere postdubstep van Burial, maar ook muzikanten houden van een goeie grap. Niets van aan, dus. Maar: niet getreurd, want Four Tet toverde de Petite Maison om tot danstempel waar intelligente en complexe house de dienst uitmaakte.

Veel volk op de dansvloer dus, al werkte de set even goed als je uitgeteld op de vloer ging liggen en met gesloten ogen structuur probeerde te vinden in de gelaagde beats. Een echte top-dj zal hij wel nooit worden (soms dreigde een mix volledig in de soep te draaien), maar Four Tets passage op Dour deed ons alvast verlangen naar ’s mans nieuwe album ‘Beautiful rewind’, dat binnenkort in de winkels zou liggen.
Karenn ****

Voor Karenn (het verbond tussen Britse technoproducers Blawan en Pariah) mocht het allemaal een flink stuk harder: ratelende drumpatronen en harde synthstabs joegen een golf van energie door het publiek en brachten een massa plakkerige lijven opnieuw in beweging.

Voor veel nuance was er geen plaats, maar daar treurde niemand om. De diepe bassen zinderden nog tot in ons muffe tentje na, wat van Karenn een memorabele afsluiter van onze tweede Dourdag maakte. Topset.

(eerder verschenen op www.cutingedge.be

Dour 2013: dag 1


Jungle by Night ****

Heet, heter, heetst

Alsof ze vooraf onder elkaar hadden afgesproken ‘laat ons even snel Dour veroveren’, zo kwamen de jonge Hollandse honden van Jungle by Night het podium van de Dance Hall op gelopen. Terecht, want ondanks de loden zon en het vroege uur kregen ze een steeds talrijker publiek al na enkele noten aan het dansen. De subtropische temperaturen werden door de heerlijke afrobeat en de zonnige jazz van het negenkoppige Amsterdamse funkmonster geaccentueerd, en zowel op het podium als op de dansvloer zagen wij niets dan brede glimlachen.

Het zweet gutste van ons gezicht, maar toch kregen wij kippenvel toen de band floorfiller ‘Ethiopino’ inzette en percussionist Gino Groeneveld zich even later tot een mini-James Brown ontpopte en de hele tent in vuur en vlam zette. De vroege Dourvogels kregen met Jungle by Night meteen een topshow geserveerd. We twijfelen er dan ook geen moment aan dat onze Noorderburen er weer heel wat fans hebben bijgekregen.
  
Veence Hanao ***

Brussels talent

Onze kennis van het Frans is veel te beperkt om de finesses van de rhymes van de jonge rapper Veence Hanao te begrijpen, maar de loodzware bassen en lekkere flow prikkelden wel onze interesse. De Brusselaar (die ons een beetje aan Vincent Cassels personage uit de film ‘La Haine’ deed denken) onderbrak z’n show af en toe voor een klein stukje poetry-slam, maar dat was niet eens half zo slecht als het klinkt. In het oog te houden, deze kerel.
 
Nicole Willis & The Soul Investigators ft. Jimi Tenor ***

Degelijke retrosoul  

Nicole Willis en haar Soul Investigators brengen het soort aanstekelijke retrosoul waar een mens vrijwel onmogelijk op stil kan blijven staan. Voor de gelegenheid werden haar Finse Soul Investigators aangevuld met haar echtgenoot (en redelijk geniaal componist) Jimi Tenor, maar zelfs met hem erbij klonken de songs van het nieuwe album ‘Tortured soul’ iets te steriel om echt beklijvend te zijn. Pas in het bluesy ‘It’s all because of you’ slaagde Willis er in haar indrukwekkende stem ten volle uit te spelen. Degelijk dus, maar wij werden allesbehalve omvergeblazen.
 
Charles Bradley and his Extraordinaires ****  

Klasse te over

Zijn geslaagde passage op Werchter vorige maand had blijkbaar zijn vruchten afgeworpen, want Charles Bradley en zijn Extraordinaires konden op een volledig volgelopen Dance Hall rekenen. Zeer terecht, want Bradley doet op een podium alles wat men van een gepassioneerd soulman mag verwachten: naast hoge uithalen en diep doorleefd gekreun mochten we genieten van acrobatisch danswerk, gestoei met het microfoonstatief en een kostuumwissel.

Dat alles terwijl de uitstekende Extraordinaires alles strak bij elkaar houden. Charles Bradley ging geregeld op zijn knieën voor zijn publiek, en Dour ging volledig door de knieën voor Charles Bradley: indrukwekkend.
 
RiFF RAFF *  

Zelfs als persiflage bijzonder zwak  

Toen RiFF RAFF een kwartier na aankondiging nog steeds niet ten tonele was verschenen, hadden wij het bijna voor bekeken gehouden. Stom dat we toch zijn gebleven, want de met MTV-tattoo en fluogeel marcelleke getooide rapkarikatuur deed alles waar we vooraf voor vreesden.

Als er al werd gerapt (een vooraf opgenomen tape deed het meeste werk) was dat van zo’n armoedig niveau dat we dachten een compleet overdreven persiflage van hiphopclichés te zien. De man die zich ook wel eens Jody Highroller laat noemen, kwam niet verder dan wat flauwe grapjes (‘on stage it gets so hot I gotta bring ice’, doelend op zijn gigantische zilveren ketting) en gimmicks (de fotografen op het podium trekken om zich uit zoveel mogelijk hoeken te laten kieken) én stelt muzikaal heel weinig voor. We waren er dan ook niet rouwig om dat RiFF RAFF het plots (de lauwe reacties, het gepest met lasers?) voor bekeken hield.
  
Gold Panda **

Climax gemist

Gold Panda draaide heel wat tracks uit zijn leuke nieuwe album ‘Half of where you live’, maar die hadden misschien iets beter tot hun recht gekomen indien de Brit iets later op de avond had mogen aantreden. De iets simpelere, rechttoe-rechtaanbeats lokten wel wat volk binnen, maar door Panda’s neiging climaxen te mijden, kwam het feestje nooit tot volle uitbarsting. Jammer, want hier hadden we toch iets meer van verwacht.
Action Bronson ***  

Niet helemaal overtuigd
 
Met talloze gastraps, hilarische Youtubefilmpjes en enkele veelbelovende ep's (waarvan ‘Saaab stories’ de meest recente is) solliciteerde Action Bronson de laatste tijd nadrukkelijk naar een plekje bij de nieuwe hiphopelite. In tegenstelling tot z’n maatje RiFF RAFF kan Bronson wél een aardig stukje rappen, zeker over heerlijke beats van onder meer Alchemist en Harry Fraud.

Toch bevat zijn vooral uit mixtapes en eps opgetrokken oeuvre voorlopig nog te weinig uitschieters om een volgelopen Boombox echt te doen ontploffen. Action Bronson zélf kan heel wat gewicht in de schaal leggen, zijn songs kunnen dat voorlopig nog niet genoeg.
Modeselektor ****

Een uur leek zelden zo kort
 
Een uur leek zelden zo kort Van het Duitse duo Modeselektor weten we intussen ongeveer wat we mogen verwachten: ritmes als rollercoasters, tot extase verleidende synths en beukende beats. Een uur lang dansten we ons de benen van onder het lijf op toppers als ‘Monkeytown’ en ‘Black block’, maar hét hoogtepunt was wellicht het door Otto Von Schirach (die eerder op de avond zelf draaide) van livevocals voorziene ‘Evil twin’.

Een uur leek zelden zo kort; voor een afgeladen volle Petite Maison had het feest gerust nog wat langer mogen duren.
 
Wu-Tang Clan ***

Hello Brussels!

Tot grote vreugde van de massaal aangerukte fans stonden op donderdagnacht alle (levende) leden van de befaamde Wu-Tang Clan nog eens samen op de bühne. Hoewel ze in het verleden meermaals teleurstelden, leken de Shaolinadepten er deze keer wel zin in te hebben.

De Wu-show was af en toe rommelig (vrij onvermijdelijk met zoveel volk op het podium), maar het enthousiasme van de bende en de resem klassiekers als ‘Da mystery of chessboxin’’, ‘Tearz’ en ‘Clan in da front’ en hits als ‘Gravel pit’ en ‘Reunited’ maakten erg veel goed. Ook het obligate ODB-eerbetoonmomentje en clichématige volksmennerij ("I'm sure my side is louder than your side") werden alom gesmaakt. Met Wu-Tang valt dus nog steeds niet te fucken. Waar hadden wij onze 'Enter the Wu-Tang'-kopij ook alweer gelaten?

(eerder verschenen op www.cuttingedge.be)

Free shit: Larry Gus - The Blue Flowers (Between Blue and Blue) (54 Madlib Beats)

Ter promotie van 'Years Not Living', zijn eerste langspeler (vanaf 20 augustus verkrijgbaar via DFA), mixte Grieks producer Larry Gus 54 beats van zijn grote voorbeeld Madlib in elkaar. Nogal overbodig voor de (z)ware fans, maar niettemin een aardige introductie voor wie niet vertrouwd is met Otis Jackson, Jr.'s lijvige oeuvre. Enjoy!

Plat du Jour: Homeboy Sandman - Easy Does It

Begin augustus mogen we weer nieuw materiaal van Soulfood-favoriet Homeboy Sandman verwachten. De nieuwe plaat zou 'All That I Hold Dear' gaan heten en is volledig geproduced door de talentvolle M. Slago. Met 'Easy Does It' gunt Stones Throw ons alvast een voorsmaakje, enjoy! 

Monday, July 29, 2013

Plat du Jour: Lil Jabba - Station North

Alexander Shaw aka Lil Jabba is een Australische producer die tijdens z'n studies in Baltimore sterk onder de indruk raakte van de footwork-scene uit Chicago. Zijn debuutalbum 'Scales' bevat enkele pareltjes, 'Station North' is er daar één van. Enjoy!

Sunday, July 28, 2013

Sunday Soulschool: Johnson, Hawkins, Tatum & Durr - You Can't Blame Me

Toen ik onlangs Ta-ku's nieuwste ('Dowhatyoulove') beluisterde, was er één beat meteen mijn volle aandacht opeiste: 'Make You Wanna'. Die beat bleek immers een flip te zijn van het briljante 'You Can't Blame Me', een single van het tot soulkwartet uitgegroeide groepje jeugdvrienden Johnson, Hawkins, Tatum & Durr uit Ohio. Hoewel de song met veel succes werd gereleaset op het legendarische Capsoul-label en ook de b-kant ('Your Love Keeps Drawing Me Closer') een goede beurt maakte, werd de groep niet veel later ontbonden. Voornaamste reden daarvoor zou de ambitie van leadzanger Virgil Johnson zijn geweest, die na het succes van hun debuutsingle zijn biezen pakte om in L.A. een veel lucratievere zangcarrière na te jagen. Dat mislukte, en een gedesillusioneerde Johnson keerde met hangende pootjes terug naar Ohio. Ontzettend jammer, als je't mij vraagt. Geniet van 'You Can't Blame Me'...  

Free shit: Stwo - Beyond EP

Stwo, een twintigjarige Parijzenaar, versnijdt zijn moody beats graag met lekkere stukjes R&B. Beluister z'n 'Beyond EP' onder, of download 'm via Live for the Funk. Enjoy!

Plat du Jour: Ikonika - Mr. Cake

'Mr. Cake' is de meest aanstekelijke track op Ikonka's tweede album 'Aerotropolis', dat vanaf morgen verkrijgbaar is via Hyperdub. Geniet van de zeer passende, door Rob Walker gecreëerde video..

Saturday, July 27, 2013

Docu: 'The Reunion' (J. Dilla’s Lost Scrolls / Snap Judgment)

Platenverzamelaar Jeff Bubeck kocht een storage unit die volgestouwd bleek met platen, mixtapes én junkmail gericht aan een zekere 'James Yancey'. De man googlede die naam en trok grote ogen toen hij op een lijvige Wikipediapagina stootte. Radioproducer Pat Mesiti-Miller van Snap Judgement maakte een hartverwarmende reportage over wat volgde op die ontdekking. Haal uw zakdoek maar al boven en geniet van 'The Reunion'...

Free shit: Vindata - Paradigms EP

Vindata is het de naam waaronder Branden Ratcliff en Jared Poythress moody, glitchy beats producen. Hun laatste worp is de 'Paradigms EP', die u hieronder kan beluisteren of via Audiomack kan downloaden. Enjoy!

Plat du Jour: Hiatus Kaiyote - Nakamarra ft. Q-Tip

Wie deze blog een beetje volgt (niet allemaal tegelijk, kids), weet dat 'Tawk Tomahawk' van het Australische Hiatus Kaiyote vorig jaar de top 50 van mijn favoriete albums afsloot. Gezien het plaatje toen bijna volledig onder de radar bleef, krijgt het op 16 juli een re-release. Om diezelfde reden blijkt ook het fantastische 'Nakamarra' te zijn opgeleukt met een korte Q-Tip-feature, maar daar hoort u ons uiteraard niet over klagen. Enjoy!

Friday, July 26, 2013

Random list: Klassiek in Hiphop

Ik moet toegeven dat mijn kennis van klassieke muziek zich beperkt tot de standaard Beethoven- en Mozartconcerto's, maar dat zo'n lekker stukje bombast met een dope beat eronder een goed recept is voor een krachtige hiphoptrack, valt niet te ontkennen. Onder vindt u 5 hiphopbeats met samples uit de klassieke muziek, aarzel niet om zelf uw suggesties door te sturen...

Free shit: Gottland - Gottland

Voormalig Cutting Edge-Talent van de Week Koen Vermeulen alias Gottland gooide een tijdje geleden een verzameling niet eerder gereleasete demo-EP's online via Xtraplex. Ideaal voor wie van complexe beatstructuren en nieuwe geluiden houdt, dacht ik zo. Download 'Gottland' gratis en/of bestel meteen uw fysieke kopij via bandcamp...

Plat du Jour: Myron & E - If I Gave You My Love

 
Het is mij een compleet raadsel waarom het begin deze maand via Stones Throw gereleasete 'Broadway', de debuutplaat van Myron & E, zo weinig aandacht heeft gekregen. Naast twee heerlijke soulstemmen en een goed gerodeerde begeleidingsband (Nicole Willis' Soul Investigators) bevat de plaat immers een handvol verukkelijke retrosoulpareltjes. Single 'If I Gave You My Love' is er daar één van, enjoy!  

Thursday, July 25, 2013

Plat du Jour: Slum Village - Forever

Origineel klinkt het allemaal niet, maar als tussendoortje is 'Evolution', de nieuwe Slum Village (dat zonder Dilla, Elzhi en Baatin toch heel wat van z'n aantrekkingskracht verloor), best genietbaar. 'Forever' is wellicht de leukste track op de plaat, enjoy!

Wednesday, July 24, 2013

Plat du Jour: Jonwayne - Altitude

Iets emotioneler dan gewoonlijk, deze nieuwe, door Mndsgn gecoproduceerde track van Soulfood-favoriet Jonwayne. Geniet in afwachting van diens nieuwe mixtape 'The Marion Morrison Mixtape' (vanaf volgende week dinsdag verkrijgbaar) van 'Altitude'...